Terapia

W terapii wykorzystuje przede wszystkim terapię manualną tzw.szkoła niemiecka oraz PNF.

Jeśli przypadek tego wymaga wspieram się kinezjotapingiem.

Terapia manualna szkoła niemiecka jest to jedna z form terapii narządu ruchu człowieka tzn. stawów i mięśni oraz obwodowego układu nerwowego.

Pierwszy kurs tej koncepcji został zorganizowany w Polsce w 2002 roku. Od tego czasu cieszy się ogromnym powodzeniem. Trzyletnie szkolenie zawiera siedem części i zakończone jest egzaminem zarówno teoretycznym jak i praktycznym. Jest zgodne z wytycznymi IFOMT(International Federation of Orthopaedic Manipulative Physical Therapists).

Przekazywana fizjoterapeutom wiedza jest zgodna z medycyną popartą dowodami naukowymi(EBM Evidence Based Medicine).

Koncepcja jest dynamiczna ponieważ zespół międzynarodowych instruktorów spotyka się regularnie by udoskonalać i uzupełniać przekazywaną wiedzę.

Typowe dla terapii manualnej jest zajmowanie się zaburzeniami ruchomości stawowej. Terapeuci manualni wychodzą z założenia, że w stawach muszą występować małe dodatkowe ruchy między partnerami stawowymi, by był możliwy prawidłowy ruch kątowy. Te dodatkowe ruchy są nazywane grą stawową.

Często brak ruchomości w jednej części ciała prowadzi do zaburzeń w innych częściach. Przykładowo ograniczenie ruchomości w obszarze stawów głowy (połączenie głowy z pierwszymi kręgami szyjnymi) skutkuje nie tylko mniejszym skrętem szyi ale niejednokrotnie może być przyczyną bólów i zawrotów głowy.

Natomiast zmniejszona ruchomość biodra może przeciążyć kręgosłup lędźwiowy.

Terapia manualna jest stosowana również przy bólu. Może on pochodzić ze stawów przy stanach zapalnych czy po urazach, z układu nerwowego gdy ból promieniuje od kręgosłupa oraz z mięśni po naderwaniu czy naciągnięciu lub przeciążeniu.

Przy pierwszym spotkaniu terapeuta poświęca czas na wywiad i badanie pacjenta, żeby odnaleźć rzeczywiste miejsce i strukturę z której pochodzą dolegliwości.

Jest to bardzo ważne, gdyż od wyniku badanie zależy jakie techniki zostaną zastosowane a w konsekwencji efekt leczenia. Już na pierwszej wizycie zostaje przeprowadzona terapia próbna i jeśli dolegliwości zmniejszają się terapeuta kontynuuje leczenie.

Jeśli pacjent nie odczuwa poprawy terapeuta powraca do badania, by sprawdzić wcześniej postawioną przez siebie diagnozę.

PNF (Proprioceptive Neuromuscular Faciliatation)co oznacza w tłumaczeniu dosłownym proprioceptywne torowanie nerwowo-mięśniowe. Jest znaną na świecie koncepcją, która powstała w latach 40-tych. Na początku stosowana była przede wszystkim w terapii pacjentów z zaburzeniami w obrębie układu nerwowego.W tej chwili jej rozwój umożliwił wykorzystywanie jej z powodzeniem u pacjentów z zaburzeniami w układzie kostno-stawowym i mięśniowym. Tworzy programy terapeutyczne w ortopedii, neurologii, pediatrii i w fizjoterapii sportowców. Koncepcja bada,  leczy i  ocenia wynik terapii zgodnie ze standardami proponowanymi przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), zalecającą prowadzenie terapii  na trzech poziomach: strukturalnym (mięśnie, stawy, układ nerwowy, odbiór i przetwarzanie bodźców wzrokowych i czuciowych),aktywności pacjenta w życiu codziennym (problemy z chodem, zmianami pozycji, zależność od innych osób w czynnościach codziennych) oraz partycypacji, czyli  możliwości powrotu do wcześniej wykonywanych funkcji w społeczeństwie (praca, szkoła)

Punktem wyjścia terapii  opartej na założeniach PNF jest zaburzenie ruchowe występujące w życiu codziennym pacjenta i poszukiwanie jego przyczyn . Terapia przeprowadzana jest wyłącznie indywidualnie.

Naturalne ruchy człowieka odbywają się w trzech płaszczyznach, dlatego koncepcja ta stworzyła  trójpłaszczyznowe wzorce ruchowe łopatek, miednicy, odcinka szyjnego kręgosłupa i głowy, kończyn górnych i dolnych oraz tułowia. Praca na  mocniejszych odcinkach ciała umożliwia wzmocnienie słabszych mięśni, ponieważ pracuje się z oporem a to aktywizuje całe łańcuchy mięśniowe.

Te wzorce ruchowe wykorzystuje u pacjentów ortopedycznych– u osób z wadami postawy, skoliozami, zespołami bólowymi głowy, kręgosłupa i stawów kończyn.

Osoby z bólem podczas terapii nie mogą odczuwać dolegliwości bólowych

Określone techniki umożliwiają nauczenie określonego ruchu, nauczenie przyjmowania odpowiedniego ustawienia ciała, nauczenie zmiany pozycji, nauczenie właściwego obciążania kończyn dolnych w czasie chodu, poprawę koordynacji ruchu, wzmocnienie siły mięśniowej, rozluźnienie nadmiernie napiętych lub bolesnych mięśni oraz zwiększenie zakresu ruchu w stawach.

Koncepcja PNF szczególną uwagę poświęca analizie chodu. Po urazie często nie jesteśmy świadomi, że miesiącami ochraniamy uszkodzoną kończynę ,kulejemy, choć tkanki już dawno uległy wygojeniu i są już przygotowane do przejęcia całkowitego obciążenia. Ten błędny wzorzec chodu może doprowadzić do pojawienia się przeciążeń w innych miejscach naszego ciała , dlatego tak ważny jest powrót do prawidłowego stereotypu chodu.

Dokładna analiza chodu i wiedza o podstawowym schorzeniu pozwala na odpowiednie przygotowanie pacjenta do każdej fazy chodu.

Koncepcja ta wykorzystywana jest zarówno w terapii dorosłych jak  i dzieci.

Kinesiotaping

Na początku lat 70-tych dr Kenzo Kase rozpoczął pracę nad nowym materiałem, który pobudzałby naturalny proces samoleczenia organizmu.

Naklejając w okeślony sposób kinesiotape możemy:

  • wpłynąć na funkcję mięśni(zmniejszenie, zwiększenie, normalizacja napięcia)
  • poprawić mikrokrążenie
  • aktywizować system limfatyczny(usuwanie zastoin limfatycznych, zmniejszenie stanów zapalnych)
  • aktywizować wewnętrzny system znieczulenia(zmniejszenie napięcia powięziowego i odciążenie układu nerwowego)
  • wspierać funkcję stawów(poprawa propriocepcji, korekcja ustawienia, podpora bierna, korekcja mechaniczna uśmierzanie bólu)
  • Stosując kinesiotaping terapia trwa 24h.Plaster może pozostawać na skórze i oddziaływać na pacjenta do 7 dni.Stosuje się go przy rehabilitacji
  • terapia bólu, terapia pooperacyjna, terapia neurologiczna, ortopedyczna, internistyczna,pediatryczna i sporcie(profilaktyka).